குறைந்தபட்ச ஆதார விலை, இடைத்தரகர்கள் - புதிய வேளாண் சீர்திருத்தச் சட்டங்களால் யாருக்கு பயன்? யாருக்கு பாதிப்பு?

குறைந்தபட்ச ஆதார விலை, இடைத்தரகர்கள் - புதிய வேளாண் சீர்திருத்தச் சட்டங்களால் யாருக்கு பயன்? யாருக்கு பாதிப்பு?

மாதிரிப் படம்

டெல்லியில் நடைபெறும் விவசாயிகள் போராட்டம் 20 நாள்களைக் கடந்துள்ள நிலையில் விவசாயிகள் வலியுறுத்தும் குறைந்தபட்ச ஆதார விலை, இடைத்தரகள் உள்ளிட்ட விவகாரங்களை எந்த கண்ணோட்டத்தில் புரிந்துகொள்வது என்பது அவசியம்.

  • Share this:
    டெல்லி எல்லையில் விவசாயிகள் போராட்டத்தில் ஈடுபட்டனர். மத்திய அரசு சமீபத்தில் கொண்டுவந்த மூன்று வேளாண் சீர்திருத்தச் சட்டங்களையும் திரும்பப் பெறும் வரையில் போராட்டத்தைக் கைவிட மாட்டோம் என்று விவசாயிகள் கூறிவருகின்றனர். இந்த நேரத்தில் மத்திய அரசு கொண்டுவந்துள்ள வேளாண் சட்டங்கள் குறித்து தெரிந்துகொள்வது அவசியமாகிறது.

    மத்திய அரசு கொண்டுவந்துள்ள மூன்று வேளாண் சட்டங்கள் என்னென்ன?

    வேளாண்துறையில் சீர்திருத்தங்களைக் கொண்டுவருவதற்காக மத்திய அரசு சமீபத்தில் மூன்று முக்கியச் சட்டங்களைக் கொண்டுவந்தது. விலை உறுதி மற்றும் பண்ணைச் சேவைகள் சட்டம் 2020, விவசாயிகள் உற்பத்தி வர்த்தகம் மற்றும் வர்த்தக மேம்பாட்டுச் (ஊக்குவிப்பு மற்றும் வசதி) சட்டம் 2020, அத்தியாவசியப் பொருள்கள் திருத்தச் சட்டம் 2020 ஆகிய மூன்றும் அந்தச் சட்டங்கள்.

    இந்தச் சட்டங்கள் விவசாயிகளுக்கு சாதகமாக, நேர்மையற்ற இடைத்தரகர்களை ஒழிக்கும் சிதைந்த சந்தைகளை மேம்படுத்தும் என்று மத்திய அரசு தெரிவித்துவருகிறது.

    எப்படி?

    விவசாயிகள் உற்பத்தி வர்த்தகம் மற்றும் வர்த்தக மேம்பாட்டுச் (ஊக்குவிப்பு மற்றும் வசதி) சட்டம் 2020, விவசாயிகள் அவர்களது வேளாண் விளை பொருள்களை தடைகளைக் கடந்து மாநிலங்களுக்கு வெளியே விற்பனை செய்வதற்கு அனுமதி அளிக்கிறது.

    விவசாயிகள்(முன்னேற்றம் மற்றும் பாதுகாப்பு) விலை உத்தரவாதம் மற்றும் விவசாய சேவைகள் ஒப்பந்தச் சட்டம் 2020 ஒப்பந்த வேளாண்மைக்கான கட்டமைப்புகளை வரையறுக்கிறது.

    அத்தியாவசியப் பொருள்கள் விற்பனை திருத்தச் சட்டம் 2020, வேளாண் பொருள்களை சேகரித்துவைத்திருப்பதற்கான அளவை நீக்கியுள்ளது. அதனால், அதிக அளவில் அறுவடை செய்திருக்கும்போது விவசாயிகளிடமிருந்து வியாபாரிகள் நேரிடையாக விளைபொருள்களை வாங்கிக் கொள்ளலாம்.

    எதற்காக விவசாயிகள் போராட்டம்?

    புதிய சட்டங்கள், வேளாண்மை உற்பத்தி சந்தையை பெருநிறுவனங்களின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு கொண்டு சென்றுவிடும் என்று அஞ்சுகிறார்கள். இந்தச் சட்டங்கள், ஒரு சில பெருநிறுவனங்களின் கீழ் விவசாயத் துறையைக் கொண்டுசென்றுவிடும், மிகக் குறைந்த விலைக்கு கொள்முதல் செய்யும் சூழல் உருவாகும், விவசாயிகளைக் கஷ்டப்படுத்தும் என்று நினைக்கிறார்கள்.

    மாநில வேளாண்மை உற்பத்தி சந்தை குழுக்கள் சட்டத்திலிருந்து(APMC) இந்தச் சட்டங்கள் எப்படி மாறுபடுகிறது?

    மாநில வேளாண்மை உற்பத்தி சந்தை குழுக்கள் சட்டங்களின்(APMC) ஒழுங்குமுறைகள் விவசாயிகள் குறிப்பிட்ட சந்தைகளில் உரிமம் பெற்ற தரகர்களிடம் மட்டுமே விளைபொருள்களை விற்பனை செய்யவேண்டும் என்று வரையறுக்கிறது. பெரும்பாலும் நேரடியாக சந்தையில் விற்பதை விட விவசாயிகள் அவர்கள் தங்கியிருக்கும் பகுதியிலேயே விற்கின்றனர். குறைந்த அளவிலான விவசாயிகள் மட்டுமே மாநில வேளாண் கொள்முதல் நிலையங்களைக் கடந்து வெளியில் விற்பனை செய்கின்றனர்.

    1960-ம் ஆண்டு மாநில வேளாண் கொள்முதல் நிலைய சந்தைகள் தொடங்கப்பட்டன. விவசாயிகள் அவர்களது உற்பத்திப் பொருள்களை விற்பதற்கு இடம் இல்லாமல் கஷ்டப்படக் கூடாது என்பதற்காகவும் அவர்களுக்கு குறைந்தபட்ச விலை கிடைப்பதை உறுதி செய்யவேண்டும் என்பதற்காகவும் இது தொடங்கப்பட்டது.

    வருடங்கள் செல்லச் செல்ல, இந்த மாநில வேளாண் கொள்முதல் நிலையங்கள் விவசாயிகள் அவர்களது விளைபொருளுக்கு உரிய விலை கிடைப்பதற்கு தடையாக மாறியுள்ளன. இந்த நிலையங்கள் மூலம் விற்பனை செய்வதற்கு கட்டாயப்படுத்தப்படுகின்றனர்.

    அறுவடைக்குப் பிறகு அறுவடை, பயிருக்கு பிறகு பயிர், பருவக் காலத்துக்குப் பிறகு பருவக் காலம் என்ற இடைத்தரகரகள், விவசாயிகளின் பொருள்கள் எவ்வளவு விலைக்கு விற்கப்படவேண்டும் என்று தீர்மானிக்கின்றனர்.

    வேளாண் சந்தைகளை இடைத்தரர்கள் ஆக்கிரமித்துள்ளார்கள் என்று எப்படி கூறமுடியும்? ஆதாரங்கள் உள்ளதா?

    மாநில வேளாண் கொள்முதல் நிலையங்களிலிருந்து பொருள்களை வாங்குபவர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்துகிறார்கள் என்பதை நிரூபிப்பதற்கு ஆதாரங்கள் உள்ளன. இந்த மாநில வேளாண் கொள்முதல் நிலையங்கள் முக்கியமாக தரகு, அடிப்படையில் செயல்படுகிறது. உரிமம் பெற்ற இடைத்தரகர்கள் மட்டுமே இந்த சந்தைகளை நடத்த முடியும். இந்த இடைத்தரகர்கள், தரகு முகவர்கள், மொத்த விற்பனையாளர்கள், போக்குவரத்து, ரயில்வே ஏஜெண்ட், சேகரித்துவைக்கும் தரகர்கள் என பல நிலைகளில் அடங்கும்.

    இந்த விற்பனைமுறை, இத்தனைவருடங்களில் ஒரு குறிப்பிட்ட குழுக்கள் அல்லது குடும்பங்கள் மட்டுமே இந்தத் தொழிலை செய்து, சந்தையில் ஆதிக்கம் செலுத்தும் நிலையை உருவாக்கியுள்ளது.

    ஆசியாவின் மிகப்பெரிய வெங்காயச் சந்தையான மகாராஷ்டிரா மாநிலம் நாசிக்கில், ஒரு மாதத்தில் வரும் வெங்காயத்தில் 20 சதவீதத்தை ஒரு நிறுவனம் மட்டுமே வர்த்தகம் செய்ததை
    2010-ம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் போட்டி ஆணையம் கண்டுபிடித்தது.

    ஒரு வேளாண் விளைபொருள் நுகர்வோர்களைச் சென்றடைவதற்கு முன்னர் இடைத்தரகர்கள் பலருக்கு பணம் செல்கிறது. விவசாயிகள் விளைபொருள்களை விற்பதற்கும், கடைகளில் விற்கும் விலைக்கு இடையில் பெரும் அளவிலான இடைவெளி இருக்கிறது.

    2012-ம் ஆண்டு தேசிய பயன்பாட்டு பொருளாதார ஆராய்ச்சி கவுன்சில் வெளியிட்ட அறிக்கையின்படி, வெளிப்படையான வர்த்தகத்துக்கு கூட்டு வைத்திருப்பது தடையாக உள்ளது என்பதைக் கண்டறிந்துள்ளது.

    புதிய சட்டங்கள் எப்படி இந்த நடைமுறையை மாற்றும்?

    விவசாயிகள் உற்பத்தி வர்த்தகம் மற்றும் வர்த்தக மேம்பாட்டுச் (ஊக்குவிப்பு மற்றும் வசதி) சட்டம் 2020-ன் மூலம், விவசாயிகள் அவர்களது விளைபொருள்களை அதிக விலைக்கு விற்க முடியும் என்று மத்திய அரசு கூறுகிறது. இந்தப் புதிய சட்டம் விவசாயிகள் அவர்களது விளைபொருள்களை மாநிலம் விட்டு மாநிலம் விற்பனை செய்வதற்கு அனுமதிக்கிறது. உதரணமாக உத்தரப்பிரதேசத்திலுள்ள விவசாயிகள் அவர்களுடைய விளைபொருள்களை இணையதளம் மூலம் குஜராத்தில் விற்பனை செய்யமுடியும்.

    ஏன் விவசாயிகள் ஒப்புக்கொள்ள மறுக்கின்றனர்?

    ஒழுங்குபடுத்தப்படாத விவசாயச் சந்தைக்குள் பெரு நிறுவனங்கள் மற்றும் தனியார் விற்பனையாளர்கள் நுழைந்தால், விவசாயிகள் பொருள்களின் விலையை நிர்ணயிக்கும் சக்தி இழந்து விடுவோம் என்று கருதுகின்றனர். அதுதான் போராட்டத்துக்கான முக்கிய காரணமாக உள்ளது. இந்தப் புதிய சட்டத்தின் கீழ் வர்த்தகர்கள் என்ற கட்டணமும் செலுத்தத் தேவையில்லை. மாநில அரசுகளின் மேற்பார்வையும் இல்லாமல், தனியார் நிறுவனங்கள் கட்டணமும் செலுத்த தேவையில்லை என்ற விதிகளின்படி சந்தைகளைத் திறந்துவிடுவது தற்போதுள்ள வர்த்தக கட்டமைப்பை உடைத்துவிடும் என்று விவசாயிகள் பயப்படுகின்றனர்.

    ஏன் மாநில அரசுகள் வேளாண் சட்டங்களை எதிர்கின்றன?

    கடந்த பல வருடங்களில் பல அரசியல் கட்சிகள் இத்தைகயை சீர் திருத்ததங்களை வலியுறுத்திவந்தன. ஆனால், தற்போது அந்தக் கட்சிகள் இந்தச் சீர்திருத்தச் சட்டங்களை எதிர்ப்பது அவர்களுடைய அரசியல் சாய்வையும், சந்தர்பவாதத்தையும், ஆதாயமடையும் எண்ணத்தையும் காட்டுகிறது.

    அதில், நிதிக் காரணங்களும் உள்ளது. பாரம்பரிய மாநில வேளான் உற்பத்தி கொள்முதல் நிலையங்களில் சில மாநிலங்களுக்கு முக்கிய நிதி ஆதாரமாக உள்ளது. உதாரணமாக, பஞ்சாப்பில் கோதுமையை கொள்முதல் செய்வதற்கு 6 சதவீத வரி விதிக்கப்படுகிறது. பாஸ்மதி வகை நெல்களுக்கு 4.25 சதவீத வரி வசூலிக்கப்படுகிறது. பாஸ்மதி அல்லாத நெல்ரகங்களுக்கு 6 சதவீத வரி வசூலிக்கப்படுகிறது.

    பஞ்சாப்பில் மாநில வேளாண் உற்பத்தி கொள்முதல் நிலையங்கள் மூலம் 90 சதவீத கோதுமை மற்றும் நெல் மத்திய அரசு நிர்ணயித்த குறைந்தபட்ச ஆதார விலை கொடுத்து கொள்முதல் செய்யப்படுகின்றன. மத்திய அரசு தற்போது எடுத்துள்ள நடவடிக்கையின் காரணமாக மாநில அரசு, இடைத்தரகர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் என அனைத்து தரப்பிலும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தும்.

    குறைந்தபட்ச ஆதார விலை தொடர்பாக என்னென்ன அச்சங்கள் விவசாயிகளிடம் உள்ளன?

    இந்தப் புதிய சட்டத்தின் காரணமாக விவசாயிகளிடமிருந்து குறைந்தபட்ச ஆதார விலைக்கு வேளாண் பொருள்கள் வாங்குவது நிறுத்தப்படும் என்று அஞ்சுகிறார்கள்.

    பசுமை புரட்சியின்போது குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலைத் திட்டம் உருவாக்கப்பட்டது. விவசாயிகளிடமிருந்து பயிர்களை அரசு ஒரு குறிப்பிட்ட அடிப்படை விலைக்கு வாங்கிக்கொள்ளும். அதன்மூலம், விவசாயிகள் தங்களது விலை பொருள்கள் விற்பனையாகுமா என்று அச்சப்படத் தேவையில்லை.

    முக்கியமான 23 பயிர்களுக்கு அரசு குறைந்தபட்ச ஆதார விலையை நிர்ணயித்துள்ளது. பயிர் சாகுபடி செய்வதற்கு ஆகும் தொகையைவிட 1.5 சதவீதம் அதிக விலைகொடுத்து வாங்கும் வகையில் விலை நிர்ணயம் செய்யப்பட்டுள்ளது. இந்த குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலை நடவடிக்கையின் மூலம் முக்கியமாக, நெல் மற்றும் கோதுமை விவசாயிகள் அதிகம் பயன்பெறுகின்றன. ஏனென்றால், அரசு இந்தப் பயிர்களைத்தான் அதிக அளவில் விலை கொடுத்துவாங்கிவருகின்றன.

    குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலை குறித்து விவசாயிகள் என்ன வலியுறுத்துகிறார்கள்?

    எல்லா முக்கிய விளைபொருள்களையும் அரசு நிர்ணயிக்கும் குறைந்தபட்ச விலைக்கு வாங்கவேண்டும். இந்த முன்மொழிவின்படி, எந்த மாநிலமும் முக்கிய விளைபொருள்களுக்கு விலையை நிர்ணயம் செய்யமுடியாது.

    இதனுடைய நோக்கம், எந்த விளைபொருள்களையும் குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலைக்கு குறைவாக வாங்குவதை தடுக்க முடியும். இதன்மூலம், தனியார் வியாபாரிகளும் அரசு நிர்ணயிக்கும் குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலை கொடுத்துவாங்க வேண்டும்.

    விளைபொருள்களை குறைந்தபட்ச விலை கொடுத்துவாங்குவது யார்?

    அரசின் மூலம் இந்திய உணவுக் கழகம், வேளாண் விளைபொருள்களை முக்கியமாக நெல் மற்றும் கோதுமையை அதிக அளவில் குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலை கொடுத்துவாங்குகிறது. இதன் காரணமாக, கடந்த பல வருடங்களில் கோதுமை மற்றும் அரிசியை அதிக பதுக்கிய ஒரு நிறுவனமாக அரசு உருவாகியுள்ளது.

    உதாரணமாக, 2020-ம் ஆண்டு செப்டம்பர் இந்திய உணவுக் கழகம் 7 கோடி டன் அரசி மற்றும் கோதுமையை கையிருப்பு வைத்துள்ளது. அதேசமயம், உணவுப் பாதுகாப்பு சட்டத்தின்படி, ஜூலை மாதம் 4 கோடி டன் மற்றும் அக்டோபரில் 3.7 கோடி டன் ஒவ்வொரு வருடமும் தேவைப்படுகிறது.

    குறைந்தபட்ச ஆதார விலையால் யார் பயனடைகிறார்கள்?

    அரசின் புள்ளிவிவரங்களின்படி, குறிப்பிட்ட அளவிலான விவசாயிகள் மட்டுமே பயனடைகிறார்கள். 70-வது தேசிய மாதிரி தரவு, 13.5 சதவீத நெல்லை பயிரிடுபவர்கள், 16.2 சதவீத கோதுமை பயிரிடுபவர்கள் பயனடைகிறார்கள் என்று குறிப்பிடுகிறது.

    குறைந்தபட்ச ஆதார விலை குறித்து அரசால் ஏன் சட்டம் இயற்ற முடியவில்லை?

    23 முக்கிய பயிர்களுக்கு கட்டாய குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலை என்பதை நிர்ணயிக்காமல் இருப்பதற்கு பணவீக்கம் காரணமாக இருக்கும் என்று பல பொருளாதார அறிஞர்கள் கருதுகின்றனர். கோதுமை மற்றும் அரிசியை குறைந்தபட்ச ஆதார விலைக்கு தனியார் வர்த்தகர் ஒவ்வொரு ஆண்டும் வாங்கும்போது அதன் காரணமாக நுகர்வோர் பொருளை வாங்கும் போது விலை அதிகரிக்கும்.

    குறைந்தபட்ச ஆதாரவிலையை சட்டமாக்கும்போது, இந்திய விவசாயிகளின் ஏற்றுமதி சந்தை நோக்கத்தை பாதிக்கும் வாய்ப்புகள் உள்ளன. சர்வதேச சந்தைகளில் உள்ள விலையைவிட குறைந்தபட்ச ஆதார விலை அதிகமாக இருக்கும் வருடங்கள் இருக்கலாம். இது வேளான் பொருள்களை ஏற்றுமதி செய்வோர் அதிக விலைக்கு வாங்கி குறைந்த விலைக்கு ஏற்றுமதி செய்வதைத் தடுக்கும்.

    ஒருவேளை, தனியார் விற்பனையாளர்கள் உள்ளூர் சந்தைக்காக கூட குறைந்தபட்ச ஆதார விலைக்கு வாங்குவதைத் தவிர்த்தால் என்னவாகும்? இந்திய உணவுக் கழகம் மட்டுமே விளை பொருள்களை வாங்கும் ஒரே நிறுவனமாக இருக்கும்.

    இந்தத் திட்டம், விவசாயிகள் மற்ற பயிர்களை விட நெல் மற்றும் கோதுமையை மட்டுமே விளைவிப்பதை ஊக்குவிக்கிறது. கடந்த பல வருடங்களில் விவசாயிகள் அவர்களது நிலத்தை கோதுமை மற்றும் நெல் பயிரிடும் வகையில் மாற்றிவிட்டனர். அதன்மூலம், தண்ணீர் மற்றும் நில வளம் பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. எண்ணெய் வித்துகள் உள்ளிட்ட பயிர்களை இந்தியா இறக்குமதி செய்யவேண்டிய சூழ்நிலையில் உள்ளது.

    குறைந்தபட்ச ஆதார விலைக்கு அரசு எப்படி முட்டுக்கட்டை போட முடியும்?

    அரசு தற்போது அறிவித்துள்ள சீர்திருத்தங்கள் நல்ல விலையைக் கொடுப்பதற்கான வாய்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளது. விவசாயிகளுக்கு அரசு ஏற்கெனவே அதிக அளவிலான சலுகைகளை அளித்துள்ளது. குறைந்தபட்ச ஆதார விலை நடைமுறை தொடரும் என்று எழுத்துப்பூர்வமாக உறுதி அளிப்பதாக தெரிவித்துள்ளது.

    விவசாயிகளுக்கு வேறு என்னென்ன சலுகைகளை அரசு அறிவித்துள்ளது?

    ஒப்பந்த விவசாயத்தில் ஈடுபடும் விவசாயிகளின் உரிமைகளைப் பாதுகாப்பதற்கு கூடுதல் சட்ட பாதுகாப்பு கொண்டுவருவதாக தெரிவித்துள்ளது. தேவைப்பட்டால், நிலுவைத் தொகைக்காக விவசாய நிலங்களை பறிமுதல் செய்வதைத் தடுப்பது, பயிர் மீதத்தை எரிப்பதற்காக விதிக்கப்படும் அபராதத்திலிருந்து பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட சலுகைகளை அளிக்கத் தயராக உள்ளது.


    உடனடி செய்திகளுக்கு இணைந்திருங்கள்
    Published by:Karthick S
    First published: